Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Από τη πασιέντζα στον Lich King


Ω ναι.. Νομίζω δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτό το άρθρο θα αναφερθεί στο πως από την κλασική πασιέντζα φτάσαμε στα σούπερ ντούπερ ηλεκτρονικά παιχνίδια που για πολλούς καταβροχθίζουν τις περισσότερες ώρες της ημέρας τους.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που η Blizzard, η KONAMI και πάει λέγοντας, ευθύνονται για τον χωρισμό τους ή για την κίστη κόκιδος λόγω της διανυκτέρευσης τους σε μία βρώμικη καρέκλα μπροστά σε μία οθόνη με παρέα ένα τασάκι και κανά red bull.

Θα μιλήσω για μένα αν και νομίζω πως... οι απανταχού συν-κολλημένοι ακολούθησαν την ίδια πορεία.

Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια το πρώτο μου pc. Δεν θυμάμαι με σιγουριά τις επιδόσεις του εκτός του σκληρού των 16 ολόκληρων GB που χωρούσαν τα windows το office και μετά έπαιζες με ότι άλλο ήθελες με αγαπημένη σου εφαρμογή την προσθαφαίρεση προγραμμάτων

Τότε λοιπόν η κυρά Microsoft μας πρόσφερε την χιλιοπαιγμένη πασιέντζα. Πόσες ώρες μπορεί να λιώσει κάποιος μεταφέροντας χαρτιά από την μία στοίβα στην άλλη; Άπειρες...

Τότε ήταν λοιπόν η πρώτη γνωριμία με τα παιχνίδια σε υπολογιστή (γιατί υπήρχε ήδη το Game Boy και πιο παλιά το atari και κάποιες άλλες κονσόλες). Θυμάμαι ένας φίλος από την Θεσσαλονίκη (πιο ψαγμένος) μου είχε κάνει install ένα adventure game με γρίφους και καθόμουν πολλές ώρες στα χαμένα ψάχνοντας να βρω σε τι μπορεί να χρησιμεύσει ένα άδειο κουτί αναψυκτικού στην μέση μιας άγριας ζούγκλας.

Αν δεν κάνω λάθος το πρώτο παιχνίδι που κατάφερα να εγκαταστήσω μόνος μου (μεγάλη μέρα εκείνη) πρέπει να ήταν το πρώτο Sims. Φαντάζεστε πόσο μπορεί να το τίμησα. Είχα και εγώ την δυνατότητα να βάλω ένα μπαρμπαδάκι να φάει, να πλυθεί και να κοιμηθεί.

Το τρίτο παιχνίδι στον υπολογιστή μου τότε ήταν ένα ποδοσφαιράκι απαίσιο, άθλιο και ελεεινό που όμως τότε φάνταζε υπέροχο. Θυμάμαι που το είχα πάρει δώρο από ένα περιοδικό για υπολογιστές. Επίσης θυμάμαι ακόμα το cover του κουτιού του στο οποίο δέσποζε ο Άλαν Σίρερ με τη φανέλα της Newcastle. Το παιχνίδι νομίζω λεγόταν Actua Soccer 3.

Αργότερα μου πέρασε ο Κύπριος, που ήξερε από αυτά, τα καινούργια windows στο pc μου καθώς και ένα αντιγραφικό cd drive και μεγαλύτερο σκληρό (νομίζω πως είχε αυξήσει και την μνήμη). Τότε λοιπόν, όταν τον άνοιξα και πετούσε λόγω επιδόσεων ξετρελάθηκα. Όταν όμως είδα το δώρο της Microsoft μία λάμψη κατέκλυσε τα μάτια μου. WOW (όχι το game αλλά το ουάου)... Πασιέντζα ΑΡΑΧΝΗ. Σε ευχαριστώ Bill Gates.

Θυμάμαι αυτήν την έπαιζε και η μάνα μου... Της είχε αρέσει τόσο πολύ! Μια μέρα όμως την είχα κάνει την μαλακία μου. Καθώς έσβηνα ότι θεωρούσα άχρηστο έσβησα (άκουσον άκουσον) και την πασιέντζα αράχνη. Μία πίκρα με περικύκλωσε και ένας τρόμος για την αντίδραση της μαμάς. Τότε ως απομηχανής Θεός ένας τύπος που τότε κάναμε παρέα, ο Παντελής, πέταξε την ιδέα του:
"Θα στην δώσω εγώ ξανά"
"Πως θα μου την δώσεις ρε Παντέλο;"
"Με δισκέτα ρε μλκ"
Ναι με δισκέτα. Πήραμε λοιπόν την συντόμευση της δικής του πασιέντζας, την χώσαμε στην δισκέτα και την βάλαμε στο δικό μου υπολογιστή. Και ναι... όπως είναι λογικό δε λειτουργούσε!

Εκείνη την περίοδο είχα γίνει έξπερ στο να εγκαθιστώ παιχνίδια που έπαιρνα από περιοδικά.
Θυμάμαι περίμενα με λαχτάρα κάθε νέο τεύχος του PC Master και ενός ακόμα περιοδικού του οποίου το όνομα ξεχνώ.

Και ξαφνικά... Mame 32. Τέρμα πια τα κέρματα και τα insert coin. Απλά πατούσες κάποια F (F1,F2 κλπ) και μετά ξεχνούσες να σηκωθείς.

Λίγο πιο μετά μπήκαν στην ζωή μας τα internet cafe. Πρώτο στο χωριό ο "Αίολος". Ναι είναι όνομα internet cafe αυτό. Το μοναδικό σε ολόκληρο τον πλανήτη που παίζει τέρμα μπουζουκοτράγουδα και νησιώτικα την ώρα που εσύ σερφάρεις ή λιώνεις σε ένα παιχνίδι.

Πρώτο παιχνίδι σε αυτό το νετ καφέ λοιπόν ήταν το Matrix που έπαιζα παρέα με έναν φίλο. Δεν μπορούσες να κάνεις save γιατί μετά σβηνόντουσαν και κάθε φορά ξεκινούσαμε από την αρχή.



Αργότερα ήρθε και σε εμάς το Counter Strike. Τρομερές μάχες και φωνές από κάθε γωνία του μαγαζιού. Κλασικές κουβέντες:
"Είπαμε όχι sniper ρε μλκ"
"Με πόσο έμεινες;"
"Πάρτον"
"Που είναι;"
"Μη βλέπεις το pc μου"
"Και τους δύο μαζί"
"Στους υπονόμους"

Τότε ήταν που η λατρευτή Ascaron με έβαλε σε έναν μαγικό κόσμο. Ένα κόσμο με ξωτικά, νάνους, μάγους και τέρατα. Λιώναμε όλοι ομαδικώς εκεί στον Αίολο στο Sacred. Είχαμε βρει τρόπο να κρατάμε και τα save μας και η μέρα περνούσε σώζοντας αθώο κοσμάκη από τις κακές δυνάμεις που κυριαρχούσαν στην Ancaria.

Εκείνες τις ημέρες μπήκε στη ζωή μου και ο Γιωρς γνωστός στους απανταχού κολλημένους με pcgames ως polopipos. Ο Γιωρς λοιπόν θα ήταν από τότε μέχρι και σήμερα ο συνοδοιπόρος μου στο ταξίδι στο κόσμο των παραγωγών ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Αυτός ήταν που είχε την τρομερή ιδέα να αγοράσουμε το Sacred και να το παίζουμε και στο σπίτι. Έτσι κάναμε λοιπόν και φυσικά ήμασταν οι πιο γαμάτοι στο νετ καφέ αφού είχαμε τους πιο σούπερ δυνατούς χαρακτήρες με διαφορά. Έγω dark elf αυτός Mage. To σκοτεινό ξωτικό μου θέριζε, lvl 42 με απίστευτο attack speed & poison dmg.

Η ascaron λοιπόν έκανε το κάτι παραπάνω και έβγαλε και expansion. Sacred: Underworld. Τι όνομα Θεέ μου! Φυσικά το αγοράσαμε και αυτό και το ξεφτιλίσαμε. Περιμέναμε πως και πως να φύγουν οι γονείς μας κανά σαββατοκύριακο για να κλείσουμε 48ώρο στο Pc με διαλείμματα για φαγητό και τουαλέτα. Ναι μαμά... δεν κοιμόμουν εκείνα τα ΣΚ ούτε διάβαζα!

Επιστροφή στο νετ καφέ και την περίοδο που αρχίσαμε να παίζουμε strategy games. Την είχαμε δει στρατηγοί και καταστρώναμε σχέδια για το πως θα ρίξουμε την βάση του άλλου στο Age of Mythology. Θυμάμαι ο Ματάκος γνωστός και ως karpos, karpakias, karpidio ήταν ο καλύτερος.

Και μία μέρα όλα άλλαξαν. Ήταν η μέρα που καθόμουν στον Αίολο και βαριόμουν κοιτώντας ένα ένα τα παιχνίδια που μας πρόσφερε το μαγαζί όταν έπεσε το μάτι μου σε ένα MU. Από περιέργια το googlαρα και αποφάσισα να του δώσω μία ευκαιρία. Αυτή η ευκαιρία είναι ένας από τους λόγους που πλούτισε το Νετ Καφέ...

Το MU ήταν η πρώτη καλή γνωριμία με τα Internet Games και ειδικότερα τα MMORPG. Το 80% του πληθυσμού του χωριού σε ηλικία 13-20 έπαιζε πλέον αυτό το παιχνίδι στον privatesrv των Web (the game). Είχαμε φτάσει να είμαστε οι καλύτεροι σε όλον τον server. Φεύγαμεαπό το σχολείο στο μεγάλο διάλειμμα για να προλάβουμε ανοιχτό το Blood Castle και να ανεβούμε μετά το reset του χαρακτήρα μας.

Τότε ήταν που άνοιξε και δεύτερο Ίντερνετ καφέ στο χωριό, αυτό του Παύλου που ποτέ δεν είχε όνομα. Απλά πήγαινες στον Παύλο. Εκεί λοιπόν δούλευα και εγώ. ΤΟ ΛΙΩΣΙΜΟ. Πολλές ώρες, μα πάρα πολλές ώρες παιχνιδιού (αν μπορεί να θεωρηθεί παιχνίδι) στα κουτιά της arena και στον ουρανό της ιcarus. Παλεύαμε 20 υπολογιστές με μία isdn σύνδεση η οποία έπεφτε κάθε φορά που κάποιος άνοιγε τον explorer.

Εκείνη την περίοδο, νομίζω ήταν περίοδος πανελληνίων, αγόρασα το Guild Wars, το επόμενο online game που με κέρδισε. Αναάλυψα και εκεί μαγευτικές περιοχές και ένα σορό ανθρώπους από όλο τον πλανήτη - σύμμαχους ενάντια στο κακό.

Μετά το τέλος του σχολείου ήρθα στην Θεσσαλονίκη. Είχα επιτέλους adsl στο ίδιο μου το σπίτι. Τότε ήταν που τα πράγματα άρχισαν να ξεφέυγουν. Δεν ήξερες ποιο παιχνίδι να πρωτοπαίξεις. Πάντα σε συννενόηση με τον polopipo που είχε πάει Σερβία να σπουδάσει παίζαμε ότι καλύτερο κυκλοφορούσε την εκάστοτε περίοδο. Δεν είχαμε αφήσει παιχνίδι για παιχνίδι.

Τα σαββατοκύριακα και τις γιορτές που κατέβαινα στο χωριό όλοι παίζαν dota. Ναι... και εγώ έπαιζα αλλά συνήθως δεν με παίζαν επειδή ήθελα μόνο τον sniper όπως και τώρα στο lol την Ashe.

Το pro δεν ξέρω σε πια χρονική περίοδο να το βάλω καθώς από πάντα παίζαμε προ. Ίσως και από την κοιλιά της μάνας μας να πατούσαμε τρίγωνο για να κάνει προωθημένη και η μάνα μας να νόμιζε ότι κλωτσάμε... Για το pro όμως θα αφιερώσω κάποια στιγμή χρόνο για ένα δικό του, ολόδικο του άρθρο.

Σίγουρα ξεχνάω πολλά σημεία - σταθμούς στην "καριέρα" μου αλλά είναι λογικό!

Τώρα, μετά από πολλά χρόνια περιπλάνησης σε πίστες μάχης του call of duty, έχοντας εκπαιδευτεί σε βολές με ότι όπλο κυκλοφορεί σε fps game, έχοντας ταξιδέψει σε απίστευτα μέρη στο oblivion, το sacred και όλα τα άλλα rpg παιχνίδια, έχοντας κατανοήσει στρατηγικές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και σε αληθινό πόλεμο και έχοντας εκπαιδεύσει το μυαλό μου στο να μπορεί άνετα να καταλάβει που μπορείς τελικά να χρησιμοποιήσεις το άδειο κουτάκι αναψυκτικού μέσα σε μία ζούγκλα το σίγουρο είναι πως δεν θα σταματήσει πότε αυτό το κακό...

Έχουμε γίνει ολόκληροι μαντράχαλοι, άλλοι είναι φαντάροι, άλλοι σε ξένες χώρες, άλλοι δουλεύουν, άλλοι έχουν γκόμενες και άλλοι είναι μακρία από την παρέα αλλά το πρωί που μίλησα με τον Γιωρ αναρωτηθήκαμε.. ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΒΓΕΙ ΤΟ DIABLO 3???

Όσο για τον Lich King που αναφέρω στον τίτλο... ευτυχώς που ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω τον κύριο γιατί αυτό θα σήμαινε μηδέν real life.

Αυτό ήταν πάντα το καλό με την παρέα μου. Λιώναμε, λιώνουμε και θα λιώνουμε αλλά υπάρχει και real life που έρχετε πρώτη στην σειρά προτιμίσεων μας.



6 σχόλια:

  1. re to kalutrero apo ola einai oti ota gerasoume ta kafeneia 8a exoun kai pc... ti kalutero na pineis to kafedaki sou kai na paizeis to Call Of Duty 14....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. file mou ipnovati... otan tha gerasoume tha paizoume games se optikes ines dld milame gia treles taxitities ta panta tha einai trisdiastata kai to pc tha sindeete me to mialo sou.... ase pou tha patas to koumpi kai dn tha perimeneis mia wra na aniksei,,,, etsi kai o nh04 dn tha xriazete na pataei "anamoni" anta gia "apenergopoiisi ipoligisti"... tha to keme wraia tote

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Fovero ar8o aderfe..actua soccer 3 :O :O po po to 8imame

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ρε μαγκες μπορειτε να μ πειτε τν μεγαλυτερη απορια?
    γτ υπαρχει η πασιεντζα στο pc?

    ΑπάντησηΔιαγραφή