Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Ήταν κάποτε ένας φαντάρος...

Πολλές φορές σκέφτηκα να γράψω ένα παραμύθι για τον Ελληνικό Στρατό αλλά άλλες τόσες το μετάνιωσα. Σήμερα όμως το πήρα απόφαση.

Μια φορά και έναν καιρο...

Υπηρέτησα όλη μου την θητεία σε βυσματική μονάδα σχετικά κοντά στο σπίτι μου και είδα υψηλόβαθμους αξιωματικούς να μην μπορούν να εκτελέσουν τις πιο απλές διαταγές, να μην δείχνουν ούτε αυτοί οι ίδιοι τον σεβασμό που θα έπρεπε στην σημαία και την πατρίδα. Είδα ΕΠΟΠ που λόγω της φήμης της μονάδας περί βυσμάτων (που αληθεύει) να μου τα πρίζουν ότι είμαι βυσματίας την στιγμή που εκείνοι όταν φτάνει η στιγμή για κανά κόσοβο είναι ικανοί να γλείψουν ακόμα και κώλο για να πάνε.

ΕΠΟΠ που κάναν 2 υπηρεσίες τον μήνα και γκρινιάζαν ακόμα και για αυτές. Στελέχη που το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να το παίξουν σκληροί στα φαντάρια με απειλές και βλαχομαγκιές, σε άτομα που έξω θα ντρεπόντουσαν να τους κοιτάξουν στα μάτια. Στελέχη που γυρνούσαν από δουλειές συντήρησης και μας πρίζαν ότι ρίξανε τρομερή δουλειά την στιγμή που για πολλούς από τους στρατιώτες αυτή ήταν μία απλή καθημερινή μέρα και μέσα στο στρατό αλλά και έξω από αυτόν.

Και αν κάνουμε ένα βήμα πιο μέσα στις αποθήκες αυτών θα βρούμε έλλειμμα στα καύσιμα ,στα πυρομαχικά, στα ανταλλακτικά ,στα οχήματα που την μέρα της επιθεώρησης δουλεύουν όλα. Σε επιθεωρήσεις που ακόμα και το καλαθάκι για τα σκουπίδια έπρεπε να είναι άδειο καθώς δεν είναι σωστό ο εκάστοτε Στρατηγός να δει ούτε μία χαρτοπετσέτα μέσα σε αυτό. Λες και ολόκληρος Στρατηγός θα κάτσει να ασχοληθεί.

Είδα στα γραφεία κληρωτούς και εποπ να διαχειρίζονται απόρρητα σήματα και πληροφορίες μιας και οι ανώτεροι τους δεν ξέρουν να τα χειριστούν ή απλά δεν προλαβαίνουν γιατί διαπραγματεύονται το ύψος του τιμολογίου για τις επισκευές στο στρατόπεδο με τον πατέρα του κληρωτού που θα το φτιάξει τσάμπα για 1 μήνα άδεια στον τυχερό κανακάρη του που έστω και για λίγο θα κρατηθεί μακρυά από την ξεφτίλα και την κατάντια των άλλοτε ένδοξων ενόπλεων δυνάμεων.

Αν όλα τα παραπάνω έτυχαν σε ένα κέντρο νεοσυλλέκτων και έπειτα σε μια ταξιαρχία,ένα στρατόπεδο, με αρκετές μονάδες, και μόνο για τους 9 μήνες που ήμουν εγώ εκεί τότε ζητώ συγνώμη.
Αλλά θα ήταν το λιγότερο υποκριτικό οποιοσδήποτε έχει περάσει έστω και μια μέρα στο Στρατό να προσπαθήσει να διαψεύσει οτιδήποτε από τα παραπάνω.

Σε αυτό το σημείο όμως πρέπει να αναφέρω και την άλλη όψη του νομίσματος. Σε αυτήν την άλλη όψη λοιπόν υπάρχουν τα άλλα στελέχη, άνθρωποι με δύναμη και αγάπη για την πατρίδα. Αγάπη για αυτό που κάνουν, άτομα που δουλεύουν για τους άλλους 5 που κάθονται και τα ξύνουν Άτομα που ξέρουν να αποκτούν τον σεβασμό των στρατιωτών κάτι που σημαίνει καλύτερη συνεργασία στη δουλειά και τις ασκήσεις. Άνθρωποι με τους οποίους υπήρχε μια σχέση διαφορετική χωρίς όμως ποτέ να ξεπερνά τα όρια και την συμπεριφορά που πρέπει να έχει ένας στρατιώτης απέναντι σε κάποιον με σαρδέλες ή αστέρια και φλόγες.

Ο στρατός έχει ανάγκη από εκσυγχρονισμό και εξυγίανση, η θητεία δεν προτείνω να καταργηθεί πρέπει να είμαστε όλοι έτοιμοι αν κάποια στιγμή η πατρίδα μας χρειαστεί, αλλά πρέπει να γίνει θητεία -εκπαίδευση και όχι ένας μηχανισμός δωρεάν υπαλλήλων ,οικονομικής εκμετάλλευσης αυτών,στήριξης τοπικών κοινωνιών εκεί που το κράτος αδυνατεί,και διακίνησης μαύρου χρήματος.

Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!!!

Και επειδή ρουφιάνοι υπάρχουν πολλοί όπως ανέφερα στην αρχή, αυτό είναι ένα παραμύθι που έγραψα και κάθε παρομοίωση με πρόσωπα και καταστάσεις είναι λανθασμένη.

1 σχόλιο:

  1. dyskoleyomai na pistepso oti kathe omoiotita me prosopa einai lanthasmeni.mporo na katalavo one by one poion ennoeis....
    tsik

    ΑπάντησηΔιαγραφή